woensdag 31 augustus 2016

Besancon - Aosta in beeld

Inmiddels ben ik na een lange treinreis terug in Nederland en kan ik terugkijken op een prachtige wandeling. Een deel van de indrukken in mijn hoofd heb ik kunnen vangen in foto's. Deze zijn nu beschikbaar op de blog!

zaterdag 27 augustus 2016

Terug naar de bewoonde wereld

Op de top was natuurlijk geen internet, dus moesten jullie een dagje wachten om te weten of ik het had gered ;-) Dat ik nu wel berichten kan plaatsen betekent dat ik inmiddels ook weer beneden ben aangekomen.
Ik vertrek vanochtend opnieuw onder een stralend blauwe hemel! Het weer is echt super geweest deze twee weken! Mijn thermo-ondergoed heb ik gelukkig voor niks mee gesjouwd. Al snel passeer ik de grens met Italië. Bon Giorno hoor ik gelijk. Oh ja, dat is wel even wennen. Mijn Italiaans is ronduit slecht, dus dat wordt nog lastig. Via het standbeeld van de Heilige Bernard begint aan de andere kant de afdaling. Eerst redelijk steil, over rotsen en door beekjes. Daarna slingerend over de Alpenweides. Ik zal deze frisse berggeuren straks wel missen. Het ruikt een beetje als de heide, maar dan anders, kruidiger. Het heeft inderdaad ook wel wat van die toiletverfrissers met die bergen en beekjes erop!. De afdaling gaat rap. Ik maak me nog een beetje zorgen. Mensen die ik de Hospice sprak, vonden in een keer door naar Aosta wel ver (30 km), maar ik denk dat dat omlaag wel moet kunnen. Als het echter zo snel blijft dalen als nu, wordt dat nog wel een opgave. Na het eerste dorpje aan Italiaanse kant vlakt het echter af.  De bergweiden maken weer plaats voor akkerland en bos. Ongelooflijk hoe snel dat gaat. Terugkijkend omhoog lijkt de top al weer ver weg. Ik bezoek het kerkje in Etroubles. Dit kerkje heeft een totaal andere sfeer dan in Zwitserland. Veel 'zachter' met fresco-achtige schilderingen. Etroubles is ook ongeveer halverwege. Het is twaalf uur, dus nog tijd zat. Ik besluit uitgebreid te lunchen en dan door te lopen.
Het tweede stuk volgt kilometers lang een irrigatiekanaal lang de rand van de berg. Het loopt heerlijk! Dit is wel wat anders dan afgelopen dagen: duidelijke richtingaanwijzingen en netjes aangelegde paden. Ieder dorpje heeft een bord met Via Francigena informatie. Alsof je de Camino France oploopt vanuit Frankrijk!
Het lijkt niet echt te dalen, maar gezien de gezichten van mensen die de andere kant op gaan, doet het dat toch wel. Voor mij loopt het heerlijk, maar we zullen toch een keer echt omlaag moeten. En ja, dan verlaat ik het kanaal en daal steil af richting Aosta. Gelukkig geen gruispaadjes, dus het is goed te doen. Zoals altijd bij een grote stad is het laatste stuk doorbijten. Saaie voorstadjes, asfaltwegen en auto's. Het laatste uur kost ongeveer even veel energie als de rest van de dag. Ook het hotel vinden duurt even. Een beetje verdwaasd zit ik dit nu te schrijven op de hotelkamer. Ik voel me nog niet op mijn gemak in een stad als dit. Gelukkig mag ik morgen nog even terug naar Martigny, vanaf waar de trein terug gaat. Dit keer met de bus door de tunnel (denk ik). Kan ik nog een keer genieten van de fantastische route die ik de afgelopen dagen heb afgelegd. Het was zwaar, maar een prachtige beleving! Jammer weer te moeten stoppen. Liefst zou ik gelijk doorlopen naar Rome! Volgend jaar kom ik terug voor het vervolg in La Bella Italia!

Naar de top

Voor de laatste keer deze vakantie pak ik mijn tentje in. Ik ben best gehecht aan mijn tentje, maar voor het gewicht van mijn rugzak is een reis langs hotelletjes prettiger. Het is opnieuw stralend blauw en fris als ik start met lopen. Eerst een stukje terug omlaag naar de route, maar dan gaat het gestaag omhoog. Dit is al snel een paar procentjes meer stijging dan gisteren! Maar ja, die hoogtemeters moeten toch een keer gemaakt worden. Eerst gaat het nog door het bos, maar al snel kom ik in een meer open Alpen-landschap. Voor me rijst een enorme muur op, die de route door het dal 'blokkeert'. Het de wand van een stuwdam, die steeds groter wordt naarmate ik dichterbij kom. Eenmaal de dam gepasseerd loop ik langs de rand van een prachtig blauw meer. De stijging is hier even wat minder, dus kan ik wat op adem komen. Relaxed loop ik, vergezeld van krekels, vlinders, vogels en Alpenmarmotten langs het meer verder. Daarna is het weer gedaan met de rust en gaat het weer gestaag de hoogte in. Dit is toch echt wel even wat anders dan de afgelopen dagen. De stijging is voor mij net iets te steil om relaxed te lopen en al snel wordt het toch wel afzien met die enorme rugzak. Om de zoveel tijd moet ik even stilstaan om mijn benen wat rust te gunnen. Conditioneel lukt het wel, maar mijn benen hebben het zwaar. Misschien ook de combinatie met afgelopen dagen. Het voordeel is dat ik steeds weer even kan genieten van waar ik loop. Dit voelt wel erg bijzonder. Zo'n klein stipje als ik nu ben tegen die enorme berg. We stellen eigenlijk maar niks voor.
Het blijft stug stijgen en in slakkengang vecht ik mij omhoog. Inmiddels zou ik die rugzak graag inleveren voor een lichtere variant. Omhoog kijkend is nog geen eind in zicht. Ik denk dat ik ongeveer op de helft ben. Om me heen wordt het steeds ruiger en kaler. Ik pauzeer nog met een verfrissend voetbad in de beek. 
Regelmatig blijf ik bergbeekjes passeren en een aantal keer de weg die ook naar boven gaat. Daar waar de weg omhoog slingert, gaan wij wandelaars gewoon steil omhoog! De stijging blijft maar doorgaan, mijn arme benen worden niet gespaard vandaag! Bijna kruipend ga ik omhoog, maar ook dan kom ik er uiteindelijk. Vlak voor de top is daar dan ook nog het stukje sneeuw! Nog even klateren en ik ben er! Al die mensen op de parkeerplaats bij het uitkijkpunt kijken me een beetje meewarig aan. Ze hebben waarschijnlijk geen idee..... of denken 'die is gek!' Misschien hebben ze wel een beetje gelijk ;-)
Ik slaap in het Hospice de Grand St Bernard, dat al honderden jaren vermoeide reizigers opvangt. Daar snappen ze het wel! Ik wordt opgevangen door de broeders, samen met andere pelgrims. Er is thee en een stempel! Ineens lijken ook overal pelgrims vandaan te komen. Ik ben niet meer de enige. Als afsluiting van de vakantie (zo voelt het al wel een beetje) ga ik naar de mis en de vespers in het klooster. Ik versta er ( gelukkig) niks van, maar ik vind de sfeer altijd mooi. Zeker op zo'n tocht naar Rome. 's Avonds is er gezamenlijk eten aan lange tafels. Het is druk en gezellig. Maar ik ben moe en dan is een Frans gesprek volgen lastig. Na het eten dus op tijd naar bed. Morgen wacht nog een lange dag terug naar de bewoonde wereld. 

donderdag 25 augustus 2016

Prachtige dag

Ik ben vroeg wakker, maar hoef er nog niet direct uit. Nieuwsgierig naar vandaag lukt het me toch niet om lang te blijven liggen. Aankleden en ontbijten dan maar. Het ontbijt is prima, ik pik nog een banaan mee voor onderweg en ga mijn spullen pakken. Als ik geen tent hoef in te pakken is dat zo gebeurd, dus rond acht uur sta ik klaar in de dan nog frisse berglucht. Ik besluit toch maar te gaan lopen naar Orsiere. Uiteindelijk ben ik er zo, en heb ik onderweg geen trein gezien. Misschien rijdt deze nog niet zo vroeg. In het dorp zijn ze net de startplaats van een trailrun aan het opruimen. Die kom is dus misschien nog wel tegen. Al snel klimt de route het dal uit. Niet lang daarna kom ik de lopers al tegen. Het is een grote stroom die het volledige pad in beslag nemen, dus maar even wachten. Er staat nog een pelgrim te wachten die ik vanochtend in het hotel ook al dacht te zien. Het is een Duitse vrouw van 77 die steeds een stuk doet, niet perse in de 'juiste' volgorde. We lopen even samen op, maar uiteindelijk gaat mijn slakkengang omhoog nog iets te hard. Ik heb bewondering voor haar. Ik mag hopen dat ik dat op mijn 77e nog kan.
De autoweg naar Italië die al dagen de route volgt, of andersom, is eindelijk verdwenen. Het is stil, alleen het geruis van de bergbeek die ik omhoog volg blijft over. Het gaat tot nog toe gestaag omhoog, maar is goed te doen. Brede paden en prachtige omgeving. Totdat het pad ineens ophoudt. Het is de bedoeling om de 'muur' waar ik tegen aan loop middels een enorm steil stuk omhoog te gaan, om aan de andere kant weer geleidelijk af te dalen. Ik kom boven, maar leuk is anders. Dit is niet fijn met een zware rugzak. Mijn benen voelen daarna als ontploft en het duurt een tijd voordat dat over is. Even een paar keer extra rusten en het gaat weer. De route blijft prachtig de rivier volgen door het bos. Dit is ook fijn gezien de temperatuur die ook vandaag richting de 30 graden gaat. 
Het blijft gestaag omhoog gaan. Maar had ik er niet allang  moeten zijn? Volgens het boekje moet ik bij ongeveer 15 km de afslag nemen naar Bourg St Pierre. Ik heb volgens mijn gps al bijna 19 km gelopen. Toch maar terug om te kijken of ik niks gemist heb. Terug bij de laatste richtingaanwijzer, die ook een beetje vreemd staat en waar ik omheen moet lopen om te lezen, blijk ik toch goed te gaan. Dan maar weer terug!  Rondje van de zaak :-( Uiteindelijk was ik er natuurlijk bijna toen ik besloot terug te gaan. Mijn kaart van Zwitserland werkt niet op de gps, anders had ik het snel gezien. Maar goed, ik ben blij dat ik er ben. Maar de afstand klopte weer eens niet, of ik heb stiekem toch weer ergens de toeristische variant gevolgd.
De camping ligt prachtig. Helemaal omgeven door hoge bergtoppen. Het voelt een beetje onwerkelijk om hier te zijn. Alsof je in een filmdecor rondloopt. Morgen het laatste stuk naar de Col. Ik ben benieuwd wat dat gaat brengen!

woensdag 24 augustus 2016

Kort maar zwaar

We beginnen weer vroeg. Het is slechts twee uur lopen naar Orsiere. Miguel wil de top proberen te halen, of in ieder geval een eind komen. Ik heb een reservering voor een gite, dus ik blijf in Orsiere. Een korte dag is na gisteren ook wel nodig. De schade aan mijn benen lijkt mee te vallen. We gaan eerst een eind steil omhoog, om vervolgens redelijk gelijk blijvend de berghelling te volgen. Er is een prachtig uitzicht op het dal en de omliggende bergen. We passeren dorpjes waar Heidi zo had kunnen wonen, met houten chaletjes met houtsnijwerk versierd. Dit is het beeld dat ik bij Zwitserland had. Het gaat allemaal prima, totdat de paal met richtaanwijzingen ergens languit op de grond ligt. Welke kant nu op? Volgens de bewoonster kan het allebei, maar het pad door de weide is wel mooier! Dan nemen we die maar. Inderdaad een mooie route, totdat de route ineens steil omlaag gaat. Eenmaal beneden vinden mijn benen het voor vandaag gelijk wel genoeg en is alle energie weg. Het is volgens de bordjes nog een uur lopen naar de volgende stop Orsiere. Na de steile afdaling gaat het aan de andere kant van de weg weer omhoog. De zon is over de bergen gekomen en op een bergweide is het een prima plek om te rusten en de tent te drogen. Die was door de condens vanochtend nog helemaal nat. Dan nog een klein stukje naar mijn eindpunt van vandaag. De route en kaart bestuderend hadden we waarschijnlijk toch de andere optie moeten kiezen, maar dat was uit de kaart en de beschrijving in het boekje ook niet duidelijk op te maken. In Orsiere aangekomen, ga ik op zoek naar de gite. Blijkt deze dus in het vorige dorpje te liggen, daar waar we van de steile helling omlaag kwamen! We zijn er gewoon langs gelopen! Omdat de naam op het gebouw anders is dan in het hoekje had ik het niet herkend! Ik ga toch niet weer terug lopen?! Gelukkig gaat er een treintje. Een beetje stom om weer terug te reizen, maar beter dan lopen. Ik neem afscheid van Miguel, die verder loopt en pak de trein terug.
Bij de gite aangekomen is het precies wat je van een gite verwacht. Veel hout en lekker kneuterig. Ik ben blij dat ik er ben, want gisteren is nog niet uit de benen. Vandaag dus de rest van de dag niks meer!

De eerste schreden op de Grand St Bernard

Zei ik niet al eerder dat niet alles gaat zoals gepland? Vandaag zou dan eindelijk de korte dag worden naar Martigny. Gisteravond kwam ik echter Miguel uit Mexico tegen die de hele route vanuit Canterbury loopt. Al pratend vertel ik dat ik verschillende verhalen heb gehoord over het stuk na Martigny. Vreselijke verhalen over smalle enge paadjes en hoogtevrees met los zand enzo, en het andere uiterste dat het een pittige maar mooie wandeling is. Wat te doen? Ik heb lichte hoogtevrees en zie het niet zitten om ergens niet meer voor of achteruit te durven, maar misschien valt het ook wel weer reuze mee. Miguel stelt voor om samen te gaan, en wel morgen! Dat is dan dus een stuk verder dan Martigny. Maar ik zou het ook zonde vinden dat stuk over te slaan, dus we spreken af. We beginnen vroeg. Het eerste stuk naar Martigny is eenvoudig en al rond elf uur zijn we daar. We nemen een lange pauze, om energie te verzamelen voor de klim die komen gaat. Iets na twaalven gaan we op weg. Het is inderdaad een prachtige route langs de rivier omhoog. Echt last van hoogtevrees heb ik niet, want er staan overal bomen. Maar pittig is het inderdaad wel. Binnen korte tijd stijgen we behoorlijk. Als we vervolgens weer langzaam afdalen, komt er een behoorlijk steil stukje met losliggend grind. Nergens om vast te houden, en dus link met een zware rugzak. Maar ver vallen kun je niet, hooguit kom je op je kont op het pad te zitten. Maar ook dat vind ik niet erg aantrekkelijk! Toch moet ik erlangs. Dus wat moed verzamelen en naar beneden schuifelen. Zonder kleerscheuren kom ik beneden. Dat was dus het 'vreselijke' stuk! Boj de rivier gaan even de schoenen uit en voeten in het water. Dat is koud! Maar wel verfrissend. Ik voel me nog goed, ondanks dat we al 25 km hebben gelopen. Echter waren we er nog niet. Na de rivier te hebben over gestoken gaat het weer flink omhoog. Het is een prachtig stuk door het bos en slingerend tussen grote rotsblokken. Wel behoorlijk wat klateren en een aanslag op je benen. Ik ben dan ook blij dat we in Sembrancher aankomen. Er blijkt hier toch geen camping zoals wij dachten, tenminste niet wat wij zoeken. Er is een 'camping' voor chalets en stacaravans. Maar na lief vragen mogen we blijven op het speelveldje naast de glijbaan. De teller staat op 35 km en de temperatuur op 32! Dat was echt wel een zware dag. Gelukkig hoeven we niet verder, want ik weet niet of ik nog verder had gekund. Bij de naastgelegen supermarkt halen we eten, en dan bijtijds naar bed. Ik ben echter zo moe dat slapen niet eens wil lukken. Mijn spieren zijn wel wat in de war van al dat klimmen. Hopelijk valt de schade morgen mee. 

maandag 22 augustus 2016

Niet zoals gepland

Tot nog toe gaan weinig dagen zoals ik gepland had. Gelukkig komt het uiteindelijk altijd goed, maar soms zou het fijn zijn als iets gaat zoals verwacht. Vandaag was dus ook weer zo'n dag die anders uitpakte dan ik had gedacht. Gisteren was ik wat verder doorgelopen, zodat vandaag gemakkelijk zou zijn. De camping van gister bleek echter verder van de route dan ik dacht. Ik wilde niet dezelfde route weer terug, dus koos ik voor de Zwitserse variant van de Via Franginena, aangegeven met nummer 70. Deze liep door het dorp en zou uiteindelijk weer met mijn LightFootGuide-route kruizen. Ik weet nu dus waarom de gidsen die route niet altijd volgen; dit is de toeristische route. Heel mooi, maar niet de snelste en gemakkelijkste. Het was gelijk flink klimmen door de wijngaarden. Om vervolgens evenwijdig aan het dal langs de berg te blijven lopen. Echt een prachtige route! Maar wel behoorlijk pittig en ook wat om. Toen ik terug was op 'mijn' route, had ik er 15 km op zitten. Gelukkig hoefde ik er nog maar vijf naar St Maurice. Ik volgde weer de Rhône, totdat.......de weg was afgesloten. Geen omleiding aangegeven. Terwijl de route onderdeel is van het wandelnetwerk van Zwitserland, heb je het vervolgens maar uit te zoeken. Ze waren een brug aan het bouwen, dus het was ook niet toevallig vandaag dicht. Dat wordt flink omlopen via de weg. Gelukkig hebben ze hier overal een stoep langs de weg, die ook als fietspad dienst doet. Anders was het geen pretje geweest. 
Aangekomen in St Maurice was de abdij snel gevonden. Ik wilde graag de abdij bekijken, en was dus extra vroeg. Ook was het plan om hier te blijven slapen en natuurlijk een mooie stempel te halen. Alleen...... dicht op maandag. Wat nu te doen? Ik kan doorlopen naar de camping. Dat is nog zo'n vijf km verder. Aangezien er bij de abdij verder niks was, leek dat wel een goede optie. Ik heb nog even boodschappen gedaan en een paar kilo zwaarder loop ik door naar de camping. Gelukkig gemakkelijk gevonden en een mooi plekje. Maar toch weer 29 km. Zo kom ik natuurlijk nooit aan mijn rust toe ;-). Door deze extra kilometers zou het morgen toch echt een keer korten moeten zijn. Maar ik ga maar nergens meer van uit!!